چند وقت پیش کتاب " جنس ضعیف " اوریانا فالاچی رو تموم کردم . جریان اینه که مدیر روزنامه ازش میخواد سفری به شرق داشته باشه و گزارشی از زنان شرق تهیه کنه . فالاچی خودش میگه که تا اونجایی که براش امکان پذیر باشه سعی می کنه درباره ی زنان و مسایل اونها ننویسه . به نظرش می آد موضوع مسخره است و می نویسه که  " نمی فهمم مگر زنها نژاد بخصوصی هستند که موضوع جداگانه و خاصی را ، بخصوص در مطبوعات ، تشکیل دهند . مانند موضوعی مثل ورزش ، سیاست یا پیش بینی هوای یک کشور ! "  خلاصه صرفاً چون مسئله ی سفر به شرق مطرح بوده عصبانیتش رو سعی می کنه کنار بذاره و به مدیر روزنامه میگه که راجع بهش فکر می کنه .

 " فکرهایم را کردم . ترجیح میدادم از مسافرت به شرق صرف نظر کنم و رپرتاژی را که به آن اعتقاد نداشتم ، تهیه نکنم . در واقع ماههای متمادی چنین به نظر می رسید که مسئله خاتمه یافته است .

بعد اتفاق غیرمنتظره ای روی داد . دختری از آشنایانم شبی مرا به شام دعوت کرد ، صرف غذا به نیمه رسیده بود که بغضش ترکید و در میان گریه های شدید اظهار داشت آدم بسیار بدبختی است و حال آنکه دختر بسیار موفقی به شمار می رفت . از زیبایی و استقلال کاملی برخودار بود ، خانه ای داشت که در آن هر کاری که میلش می کشید انجام می داد و شغلی که در آن به مراتب بیشتر از مردها به موفقیت دست یافته بود ، خلاصه از آن دسته دخترانی بود که مردم به آنها خوش شانس و خوشبخت می گویند . مردم و من بیش از همه ، هرگز خیال بدبختی چنین زنی را به سر راه نمی دهند . برای آنکه او را دلداری داده باشم ، موهبتهایی را که از آن برخوردار بود به رخش کشیدم . در میان هق هق گریه جواب داد : " چقر احمقی ! غم و غصه ی من درست به خاطر همین موهبتهای کذایی است . آیا تو فکر می کنی هر کاری را که مردها می کنند انجام دهی و حتی رئیس جمهور یک مملکت شوی ، به خوشبختی دست یافته ای ؟ خدایا ! چقدر دلم می خواست در یکی از آن کشورهایی متولد شده بودم که زن پشیزی ارزش ندارد . به هر حال ما زنها جنس بی فایده و بی بو و خاصیتی هستیم . " "

فالاچی ادامه میده :

" این بحث و گفتگو نگرانم کرد . درست مثل آدمی که از وجود گوشهای خود بی خبر است ، چرا که هر صبح گوشهایش همان جای همیشگی خود قرار دارند ، ولی یکباره گوش درد می گیرد و متوجه می شود که گوشهایی هم دارد ، ناگهان متوجه شدم مشکل عمده ی مردان از مسائل اقتصادی ، نژادی ، اجتماعی ناشی می شود ولی مسائل اساسی ما زنان بخصوص زائیده ی یک موضوعند : اینکه زن به دنیا آمده ایم . منظورم فقط تفاوت بدنی با مردها نیست . منظورم " تابو " هایی است که این تفاوت بدنی به دنبال دارد و به وجود می آورد و زندگی زنان تمام نقاط جهان را تحت تاثیر قرار می دهد . کدام مردی در کشورهای مسلمان ، برای اینکه از خانه خارج شود صورت خود را زیر پرده ای از حجاب پنهان کرده است ؟ در چین پاهای کدام مردی را آنچنان محکم بسته اند که بیش از نه سانتیمتر رشد نکند و عضلات و استخانهایش به شدت شکننده باشد ؟ کدام مردی در ژاپن به خاطر اینکه همسرش متوجه شده است که قبل از ازدواج دست نخورده نبوده ، به قتل رسیده است ؟

ببینید حتی لغت دست نخورده و باکره در مورد مردان مسخره به نظر می رسد و اصلاً به کار نمی رود ولی تمام آنچه گفتم در مورد زنان روی داده است و هنوز هم کماکان روی می دهد . بدین ترتیب بود که متوجه شدم پیشنهاد مدیر روزنامه می تواند رسالتی در بر داشته باشد و جالب است که از نزدیک شاهد زندگی زنان سایر کشورها باشم و بالاخره درک کنم که آیا خوشبخت تر یا بدبخت تر از دخترک دوست من هستند که با آن ناامیدی اشک می ریخت . " 

خلاصه با یه عکاس به اسمِ " دوئیلیو پالوتلی " راه می افتن که از ایتالیا به پاکستان و بعد به هندوستان و بعد به اندونزی و بعد از اندونزی هم برن چین ، که البته موفق نمیشن ویزای چین رو بگیرن و مجبور میشن به سفر هنگ کنگ اکتفا کنن . بعدش هم میرن ژاپن و بعد هاوائی و از هاوائی راهیِ نیویورک میشن و در نهایت برمیگردن ایتالیا .

بماند تو کشورهای شرقی چی می بینن ، تو نیویورک معشوقه ی دوئیلیو به اسم لورین می آد دنبالشون " چنان دوئیلیو را به باران کلمات Honey و Sweety و Sugar گرفت که من نیز چند ثانیهای خودم را مانند آب نبات مکیده شده ای ، چسبناک احساس کردم . چنین به نظر می رسید که مانند یک زن ژاپنی مهربان ، مثل یک زن مالزیایی سرشار از عاطفه ی مادری ، همچون یک زن هندی ظریف و مثل یک زن مسلمان فرمانبردار است اما دو دقیقه بعد که پشت فرمان اتومبیل قرار گرفت مانند همه ی زنان آمریکایی خودخواه و مستبد شد و به دوئیلیو فرمان داد که خاموش بماند و کمترین اظهار نظری درباره ی اقامتش در نیویورک نکند زیرا برنامه ی اقامت وی را دقیقاً تنظیم کرده است و یک حرف آن نباید پس و پیش شود ! "

فالاچی چیزی رو که وقتی به منهتن رسیدن اینجوری توصیف می کنه :

" ... یک وحشت فراموش شده را باز می یافتم ، وحشت آن آسمان خراشهای آلوده ، جاده های گیج کننده ، مردانی که حتی بدون نگاه کردن به زنان شتابزده می روند ، زنانی که بدون کمترین توجه به مردان به سرعت روانند . در درون ساختمانهای غرق در نور نئون ، ساختمانهایی که هرگز نور گرمِ خورشید به داخل آنها راه نمی یافت ، هزاران تن از زنان متجدد علیه مردان شرم زده در تکاپو و مبارزه بودند و خود را نیرومند و فرمانروا ولی سخت تنها احساس می کردند . هنگام ظهر که ادارات برای صرف ناهار خالی می شود ، این زنان همچون آبشار پرخاشگرِ غم زده ای از اتاقهای خود فرو می ریختند و در بارها مقابل یک همبرگر و مقداری سالاد قرار می گرفتند . در خلال یک لقمه ی همبرگر و یک تکه کاهو ، گاهی از اوقات سرِ خود را می گرداندند تا با مردی که در مقابل همبرگر و سالادش نشسته بود سخنی مبادله کنند ... بعد از جای برمی خواستند ، با شتاب حساب میز را می پرداختند و از فروشگاه چند شئ مورد نیاز خود را با عجله خریداری می کردند و لحظه ای هم به پیشبندهای مردانه می نگریستند که تابلوی بزرگی با این نوشته در بالای آن جلب توجه می کرد : " یکی از این پیشبندهای مردانه برای شوهرتان که در آشپزی به شما کمک می کند خریداری کنید . " سپس با سرعت به ادارات غرق نور خود باز می گشتند تا بار دیگر آن مبارزه ی تمسخرآمیز خود را علیه جنس مرد که خواهی نخواهی موفقیت آمیز بود از سر گیرند ... زن در آمریکا مردی است که امتیازاتش به مراتب از مردان نیز بیشتر است . چنانچه حق رای دادن دارد ولی موظف به رفتن به جنگ نیست . توقع دارد که در آسانسور مرد کلاهش را در مقابل او به نشانه ی احترام بردارد ولی اگر بخواهد به مردی دست دهد دستکشش را از دست درنمی آورد . می تواند نامزد سابقش را به جرم اینکه قول ازدواج با او را اجرا نکرده است تحت تعقیب قرار دهد در حلیکه نامزد سابق او چنین حقی را ندارد . پس از طلاق گرفتن از شوهر می تواند نفقه مطالبه کند و حال آنکه مرد چنین ادعایی نمی تواند داشته باشد حتی اگر زنش کار کند و ثروتمند باشد ... "

ادامه ی بحثش اتوصیف تلاش کردن مصرانه ی لورین برای تور کردن دوئیلیو-ه . توضیح میده که لورین تو یه روزنامه ی پرتیراژ نیویورک کار می کنه و همکارهای مردش رو به قول خودش تو جیب گذاشته و به دوئیلیو قول میده که اگه تو نیویورک بمونه حسابی زیر پر و بالشو می گیره . برای پیشرفت بیشتر تو کارش دو بار طلاق گرفته . ظاهرا دوئیلیو دم به تله نمیده . نهایتا فالاچی احساس می کنه جفتشون با نگاهشون ازش کمک می خوان  " ... بی اختیار شروع به کمک به دوئیلیو کردم و از همان مسائل کذایی همیشگی ما ، از جهانی که در تغییر و تحول است ، از زنانی که پیوسته به طرف انقلاب می گرایند ، لباسهای اروپایی نازیبا و کفشهای پاشنه بلند احمقانه و رقابت بیهوده ی ما را با مردان تقلید می کنند سخن راندم و چنین نتیجه گرفتم که هر قدر در مغازه های توکیو لباسهای دوخت فرانسه بفروشند ، هر قدر در خیابانهای بمبئی شعارهای زنانه بدهند ، به فرض آن هم که دانشگاههای جنگِ پکن و آنکارا درهای خود را برای زنان بگشایند باز هم اختلاف بین زن و مرد همیشه پای برجاست و زن زن است و مرد مرد ... " لورین در جواب با یه لحن غم انگیز  میگه : " به نظر من زنان در سرتاسر جهان با هم برابرند " و فالاچی یادش می افته که اینو از یه زن هندی به نام راکو ماری آمریت کور روی یکی از تپه های دهلی شنیده که بهش گفته : " عزیزم ! زنان در سرتاسر جهان سر و ته یک کرباسند . به هر نژاد و آب و هوا و مذهب تعلق داشته باشند در اصل با هم یکسانند زیرا طبیعتِ انسان تغییرپذیر نیست . " باز خود فالاچی ادامه میده : " وقتی درست به وضع زن از این سو تا آن سوی جهان می نگریم مشاهده می کنیم که عموماً به طور غیر طبیعی و در اشتباه محض به سر می برند و اعم از اینکه مانند حیوانات در باغ وحش جدا از مردان زندگی کنند و یا آنکه مانند کلاغهای سیاه تمام بدن را در چادرهای سیاه پنهان سازند و یا آنکه مانند جنگجویانِ باستانی به دلاوریهای حیرت انگیز پرذازند و سینه ی خود را مملو از نشان و مدال کنند ، هیچ کدام چنانچه باید از سعادت حقیقی و از مزایای اصلی جنس خود برخوردار نیستند و من شخصاً نمی توانستم بین تاثری که از مشاهده ی عروس تیره بخت کراچی و غمی که از دیدن سرباز زن آنکارا احساس کردم کدام یک شدیدتر بود و نیز نمی توانستم به درستی تشخیص دهم آیا آن زن چینی با پای بانبسته وحشت انگیزتر است و یا این زن آمریکایی که می کوشید مرد ایتالیاییِ خواب آلودِ همراه مرا به دام اندازد .

به لورین خاطر نشان کردم که همه ی زنان کم وبیش راه غلطی را پیش گرفته اند که جز رنج و عذاب پایانی ندارد . وردی که امروز بر سر زبان تمام زنان جهان جاریست عبارت از استقلال و پیشرفت است . در هر نقطه ای از جهان که فرود می آمدم به همین دو کلمه برمی خوردم که گفتی مانند آدامس در دهانها جویده می شود غافل از اینکه این آدامس ممکن است معده ی آنان را سخت ناراحت کند .

... لورین ! خودم نمی دانم چه بگویم . چقدر شباهت به همان دختر دوست ایتالیاییم داری که هق هق گریه می کرد . پس از گردش در دور جهان به نقطه ی مبدا باز گشته بودم . در این گردش جز چرخیدنِ یکنواخت و یکسان همه ی زنان دور یک محور رنج و بدبختی احمقانه چیز جالبی ندیده و به این نتیجه رسیده بودم که هیچ کدام چنانچه باید راه نیک بختی حقیقی را تشخیص نداده بودند . "

                                                            ***

یه خلاصه ای از اینها براش گفتم و تاکید کردم انگار زنها ، همه جای دنیا یا به طرز غیر انسانی تحت سلطه ی مردهان یا به طرز احمقانه ای درگیر رقابت شدید با اونها ، طوریکه خودشون و زنانگی هاشون رو یادشون میره انگار . ساکت نشسته بود و بدون هیچ عکس العملی نگاه می کرد و گوش می داد . حرفهام که تموم شد ، با همون لحن آروم همیشگیش پرسید : " شما جز کدوم دسته از زنهایید ؟! "